Wietse Hummel - Testament


Ze waren nog ergens blijven liggen

woorden die nog even nergens op slaan

vergelijk het maar met voorraad dromen

die na het ontwaken vergeten zijn

 

maar ze zijn er in voegen en naden

van door mij bewierookte paden en

nagelaten stadsmuren die nieuwe

nagemaakte idylle omarmen

 

er doen zich vreemde scenes voor wanneer

we de stad een gezicht willen geven

het aanschijn van een aha-erlebnis

is soms verlopen dan weer opgemaakt

 

erfenissen blijken replica’s van

replica’s te zijn van oude mythen

opgetekend op het papieren wit

naar verborgen onbeschreven mores

 

vale plafondschilderingen worden

tatoeages met zeemansverhalen

in schepen van oude kerkgebouwen

zo is het dus en verder niet anders

 

elk verhaal kent zijn eigen metafoor

om het gekoesterde vast te houden

we poetsen ons geloof en zekerheid

op tot bronzen onsterfelijkheden

 

hadden we die niet ooit naar beneden

gehaald van hun vernielde voetstukken?

Is er wel plaats voor gebeurtenissen

geketend in de kerkers van schaamte?

 

alles komt ineens samen in het hof

van verleiding en besluiteloosheid

we zijn slechts passanten en voetnoten

op de brug tussen hoogmoed en zelfspot.

 

Harderwijk, 3 februari 2019

 

Afscheidsgedicht van de stadsdichter

IMG_0075