Het verdwenen bastionblok


Het was ineens weg, alsof een vijand 

de kans had waargenomen om een muur 

te slechten. Tijd brokkelt aan verleden,

maar de resten blijven aan ons leven

 

kleven. Als een stilzwijgend geweten.

We zien met lede ogen verbeelding

met pek en veren ingesmeerd worden 

als gedagvaarde in een oude tijd.

 

Is het gezonken in lethargie of

is een laatste rest van ons fundament 

ruw vervreemd, als vissers die voorgoed door

een verwoestende zee verdwenen zijn?

 

Aan de voet van getekende leegte

vuren ogen van verbijstering en 

overgave doelloos en blind pijlen 

naar het bastion van ons geheugen.

 

Wietse Hummel 

Harderwijk, 15 september 2017

 

Stadsgedicht n.a.v. een bericht over het verdwenen historisch bastionblok tijdens werkzaamheden bij Boulevard en Waterfront.