Michel Martinus

19

De droom van Rimbaud

Hij liet anarchie & rebellie
los op het poëtisch alfabet,
waarin kleuren letters,
letters kleuren werden.
In een dronken bak vol kwaad bloed,
sprak hij al vroeg met vurige tongen
en verhitte geest, kraste met zijn pen
gedoopt in vuur en azijn, zwart door licht,
op het perkament van de dag.
In zijn landlopercahier legde hij
geschooide uren vast, spoog
scheldwoorden, als graffiti op
witte muren.

Een puber in opstand,
vol verborgen gedachtegoed,
in een volwassen dichtersgemoed,
zoekend naar de bron
van een visionair en magisch
symbolisme waarin hij
ontbotten kon.

Van Charleville-Mezières
naar Harderwijk en van hier
- voor slechts korte tijd -
naar ons koloniaal Indisch rijk.
Ontdicht terug via Parijs en
als avonturier verder op reis door
Europa en Afrika, om tenslotte
in Marseille te sterven,
buiten het geweten van de reeds
ontsnapte geest en zijn onvergeten
naam, in het mystieke schip van
zijn poëzie.

7 november 2008
ter gelegenheid van het Arthur Rimbaud Festival van 7 tot en met 9 november 2008